> English Version ΚΕΙΜΕΝΑ  |  ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ  |  ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ
 
 
ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ ΑΡΧΕΙΟ ΝΕΩΝ
15 Greek artists at the 2nd Beijing International Art Biennale

Handcrafted by RADIAL
Τετάρτη, Φεβρουάριος 04, 2015

«Αόρατη ασάλευτη παρουσία»

στον Τεχνοχώρο


«Αόρατη ασάλευτη παρουσία», μία εικαστική συνομιλία των Αφροδίτης Γκρίζη, Ειρήνης Μνατσακανιάν, προπτυχιακών φοιτητριών του ΤΕΕΤ και Άννας-Μαρίας Σμυρνάκη, στην αίθουσα τέχνης Τεχνοχώρος, Αθήνα

Η αίθουσα τέχνης Τεχνοχώρος μας προσκαλεί στην έκθεση «Αόρατη ασάλευτη παρουσία», μία εικαστική συνομιλία των Αφροδίτης Γκρίζη, Ειρήνης Μνατσακανιάν και Άννας-Μαρίας Σμυρνάκη.Η Αφροδίτη Γκρίζη επεξεργάζεται το μετάξι με εκρήξεις χρωμάτων αλλά και λεπτές αποχρώσεις δημιουργώντας 2 επίπεδα που αλληλεπιδρούν μέσω του φωτός. Η Ειρήνη Μνατσακανιάνμέσα από τη ζωγραφική και τη χαρακτική αποτυπώνει σκιές του παρελθόντος αναδιαμορφώνοντας τις σχέσεις στο παρόν. Η Άννα-Μαρία Σμυρνάκη ζωγραφίζοντας με ακουαρέλα σινική μελάνη και μολύβια πάνω στο λευκό χαρτί, αποτυπώνει στιγμές της ύπαρξης της σημειώνοντας σκέψεις και χρησιμοποιώντας αλληγορίες.
Ο Χάρης Κοντοσφύρης, gestalter (αλληλεπιδραστής) της έκθεσης γράφει:«Μακριά από τον νου, στο ιερότερο άκρο της καρδιάς, ακροπατούμε τρέμοντας. Το ένα μας πόδι πατάει στο ηλιοκαμένο χώμα, και το άλλο ψάχνει στα σκοτεινά, στον γκρεμό της αβύσσου, στη λάσπη της τυφλότητας. Όλοι έχουμε τις αγωνίες του Νίκου Καζαντζάκη. Οι τρεις καλλιτέχνιδες διαισθάνονται ψυχικά, η μία τη γέννηση, η άλλη την πορεία της ζωής και η τρίτη την ανάγκη να ξεθολώσουμε το είδωλο, να γίνει παρουσία. Στον αστικό ατομικισμό ο ναρκισσισμός, η βιολογική γέννηση, η αναγέννηση του νου και της ψυχής, η νοσταλγία του θανάτου είναι τα φαινόμενα που χρειάζονται εξιχνίαση και εκείνα που απασχολούν ιδιαίτερα τις τρεις τους. Εξομολογήσεις και αντί-εξομολογήσεις, το εσωτερικό κενό, η απέχθεια για την εξουσία, η υπέρθεση της αυτοεξέτασης με την ασυνέπεια, η κοσμοαντίληψη τόσων παραιτημένων, η κοινωνική επιβίωση, ο μαρασμός της αίσθησης του παρελθόντος, ο φόβος των γερατειών και η ανδρόγυνη ουτοπία είναι μερικές από τις εφορμήσεις. Οι εικαστικές θέσεις για την εγκυμονούσα γυναίκα, για τη θεματοφύλακα της μνήμης της οικογένειας και την ευδιακρισία της γυναικείας εικόνας επιτελείται ζωγραφικά μεν αλλά με την εισαγωγή μιας καινούργιας λειτουργίας, της νοσταλγικής ανάμνησης γονιδιακά κινηματογραφικής. Η έκθεση αυτή μιλάει για τη φλόγα που είναι η ψυχή του ανθρώπου, που δεν στέκεται, δεν μπορεί να καεί, και κανένας δεν μπορεί να τη σβήσει, όπως υποστηρίζει μαχόμενος ο Καζαντζάκης. Η Αφροδίτη Γκρίζη αναγεννά, η Ειρήνη Μνατσακανιάν δεν ξεχνά και η Άννα-Μαρία Σμυρνάκη εισβάλλει στον φίλαυτο εαυτό. Η μνήμη μας κατέχει! Η Αφροδίτη προσφέρει, η Ειρήνη κυριαρχείται και η Άννα-Μαρία χαρτογραφείται στην χωρικότητα της μνήμης.»Η Αφροδίτη Γκρίζη γράφει σχετικά με το έργο της: «Η ζωή αρχίζει σ’ ένα σύμπαν τρυφερό εύθραυστο και παράλληλα άγριο σκληρό αφιλόξενο. Το έμβρυο αιωρείται στο ενδομήτριο περιβάλλον σε έναν παράδεισο συνύπαρξης και αλληλεπίδρασης. Οι πρώτες εμπειρίες στη μήτρα καθώς και η στιγμή της γέννησης λειτουργούν ως αρχέτυπα, μη συνειδητά στην ανθρώπινη φύση. Η Τζορτζ Έλιοτ έλεγε ότι δεν υπάρχει πλάσμα του οποίου ο εσωτερικός κόσμος να είναι τόσο ισχυρός ώστε να μην επηρεάζεται από τον περίγυρό του. Ο Σωκράτης αναφέρει: “Το κομμάτι του εαυτού μου που δεν γνωρίζω καταλήγει να με εξουσιάζει.” Οι συνθήκες και οι επιδράσεις του περιβάλλοντος της ύπαρξης τροποποιούν συνεχώς την φύση της. Ο εσωτερικός και ο εξωτερικός κόσμος, η μοίρα και η θέληση είναι αλληλένδετα. Η μοίρα από την αρχαιότητα είναι το μερίδιο του καθενός στη ζωή, το ορισμένο μερίδιο που του αναλογεί από πόνους, βάσανα, χαρές. Ανεξερεύνητο μυστήριο η πορεία του πρωταρχικού κυττάρου της ύπαρξης που δομείται από δυνάμεις ορατές και αόρατες. Ανελέητη πάλη ανάμεσα στο πνεύμα και την ύλη. Ασύνειδη πάλη αντίθετων δυνάμεων για να φέρουν την αρμονία . Μεταξύ χαρτιού και μεταξιού συντίθεται μια αφήγηση ελλειπτική με διείσδυση στο υποσυνείδητο. Το φως συνδέεται με τη ζωή και είναι φορέας μνήμης. Περνάει από το ημιδιάφανο μεταξωτό ύφασμα για να εξαϋλώσει μορφές και γεγονότα. Συνειρμικές εικόνες σχεδιάζονται στο χαρτί παράλληλα με τη ζωγραφική στο μετάξι. Δημιουργούνται δύο επίπεδα για να υποδηλώσουν διαφορετικές χωροχρονικές καταστάσεις που αλληλεπιδρούν. Κρυμμένες μνήμες και βιώματα αναδύονται.»

Η Ειρήνη Μνατσακανιάν γράφει για τη δουλειά της: «Ότι ζωγραφίζω αφορά σχέσεις μου με κοντινούς μου ανθρώπους. Είναι επιθυμίες σχέσεων που δεν πραγματοποιήθηκαν, σχέσεις που αποφάσισα να διακόψω, σχέσεις που προσπαθώ να ανακτήσω, σχέσεις ενοχής που τολμώ να αντιμετωπίσω. Σχεδιάζω και χαράσσω την ανθρώπινη παρουσία πλησιάζοντας το κενό του θανάτου με γραφές τρυφερές που κουβαλώ στη μνήμη μου από τις ταπετσαρίες των τοίχων του παππού μου. Κάθε σχέση αφήνει με το πέρασμα του χρόνου το απόσταγμα της μέσα μου και πάνω στο χαρτί μου. Γι’ αυτό νιώθω την ανάγκη να μεταδώσω μέσα από τις εικόνες την αίσθηση αυτών των σχέσεων γιατί πιστεύω ότι έτσι επικοινωνώ με τους θεατές των έργων μου.»

Η Άννα-Μαρία Σμυρνάκη γράφει: «Ασχολούμαι με τις προσωπικές μου ανησυχίες. Σκέφτομαι ότι η ζωγραφική αποτελεί μια διαδρομή παράλληλη με τη ζωή μου. Με απασχολεί σε αυτή την ενότητα έργων Το Εγώ μου και η Ύπαρξή μου στο παρόν και σε αντιπαράθεση με καταστάσεις και άτομα του οικείου περιβάλλοντός μου. Το απόσταγμα του Πεσσόα “γνωρίζοντας τι ήταν η ζωή μου μέχρι σήμερα -τόσες φορές και τόσο έντονα αντίθετη προς τις επιθυμίες μου- δεν μπορώ να προβλέψω για την αυριανή ζωή μου, παρά ότι θα είναι ακριβώς αυτό που δεν μπορώ να προβλέψω, αυτό που δεν επιθυμώ, αυτό που θα μου επιβληθεί εκ των έξω, μέχρι και με τη μεσολάβηση της ίδιας μου της βούλησης” είναι αντιπροσωπευτικό της παρούσας σκέψης μου. Με απασχολεί το ζήτημα των στερεότυπων συμπεριφορών ,της κοινωνικής επιβολής ρόλων και χρησιμοποιώντας τις ανάλογες αλληγορίες τονίζω αυτά τα στοιχεία. Η γραφή αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της δουλειάς μου και την ενσωματώνω με κάποιον τρόπο καθώς μου είναι αδύνατο να μην αποτυπώσω τις σκέψεις που προκύπτουν.»

Τη βραδιά των εγκαινίων θα συνοδέψει η Real Sangria.

---
Έργο της Ειρήνη Μνατσακανιάν
Σχεδιασμός αφίσας- καταλόγου Ειρήνη Μνατσακανιάν

Δευτέρα, Ιανουάριος 26, 2015

Rhino:Last He(a)rd/video της έκθεσης

του Γαβριήλ Φτελκόπουλου

Δείτε το βίντεο εδώ: http://floroieikastikoi.blogspot.gr/2015/01/rhinolast-heard-video.html#more
του Γαβριήλ Φτελκόπουλου

η αγέλη καλλιτεχνών αποτελείται από τους: Γεωργία Δαμιανού, Χάρη Κοντοσφύρη, Δήμητρα Μπαϊρακτάρη, Όλγα Μπογδάνου, Άννα-Μαρία Σαμαρά, Χρήστο Σκούρτη, Μάγδα Χριστοπούλου
συντονισμός-αλληλεπίδραση: Δαμιανού Γεωργία, Γαβριήλ Φτελκόπουλος

Γκαλερί Λόλα Νικολάου
Διάρκεια έως 7 Φεβρουαρίου 2015

(υποστηρίζεται από την πλατφόρμα Μακρύ Όχημα)

Παρασκευή, Ιανουάριος 16, 2015

Η έκθεση Rhino: Last He(a)rd

στη γκαλερί Λόλα Νικολάου


Κείμενο πλαισίωσης της έκθεσης από την αγέλη καλλιτεχνών

Rhino: Last He(a)rd

Γαβριήλ Φτελκόπουλος

Συμμετέχουν οι: Γεωργία Δαμιανού, Χάρης Κοντοσφύρης, Δήμητρα Μπαϊρακτάρη, Όλγα Μπογδάνου, Άννα-Μαρία Σαμαρά, Χρήστος Σκούρτης, Μάγδα Χριστοπούλου

Κείμενο πλαισίωσης έκθεσης
Ο μαύρος ρινόκερος με κλειστά τα μάτια μεταφέρεται προς την σωτηρία του, κάνοντας μια μικρή πρόβα θανάτου. Η περιστροφή του, ως σημείο μετεωρισμού του ανάμεσα σε δύο καταστάσεις, αναδεύει τις σκέψεις μας, με σκοπό τον προβληματισμό. Το τέλος της περιστροφικής δίνης θα βρει τον ρινόκερο σώο και προστατευμένο ή αφανισμένο και αλλοτριωμένο;
Το επεισόδιο αυτό, απόρροια του ανθρώπινου ωφελιμισμού, δημιουργεί μια ευκαιρία αυτοκριτικής και ανάκλησης δεδομένων. Το υπερθέαμα ανθρωπιάς που στήθηκε με χαμένο την φύση, προσπαθεί να εξιλεώσει τον αφανισμό. Το κέρατο του ρινόκερου έχει υποστεί μια άσκοπη υπεραξία εξαιτίας της πολυσυλλεκτικότητας των κοινωνιών, με αποτέλεσμα τον κορεσμό της φύσης.
Οι φωνές της τελευταίας αγέλης αντισταθμίζουν τη σιωπή που περικλείει το γεγονός και οι κραυγές τους στέλνουν το σήμα κινδύνου. Το λάβαρο της αγέλης είναι παρμένο από το τοπίο του που όλο και ξεθωριάζει όλο και πιο πολύ πλησιάζει στη μνήμη, υπενθυμίζοντάς μας πως ο άνθρωπος είναι αναπόσπαστο κομμάτι της φύσης και πως κάθε καταστροφική πράξη του απέναντι σε αυτή ισοδυναμεί με μια βίαιη πράξη απέναντι στον ίδιο του τον εαυτό.
Η μετα-οικοσιτική νοοτροπία και οι αντιφάσεις στα συναισθήματα των ανθρώπων έχουν δημιουργήσει μια σύγχυση στα όρια ανθρώπινου-ζωικού. Ανάμεσα σε λεπτές σχέσεις προσπαθεί ο άνθρωπος-ρινόκερος να ισορροπήσει, να υπερασπιστεί την ατομικότητά του ενάντια στις πιέσεις που δέχεται. Κατά αυτή την προσπάθεια συναντάμε την συνύπαρξη ακροτήτων. Το αιχμηρό κέρας χρησιμεύει ως άμυνα-προστασία και ταυτόχρονα ως αφορμή επίθεσης και κυρίευσης του ιδίου. Αφανισμός και θεαματική σωτηρία. Η μεταφορά σε ένα νέο τόπο με τρόπο σχεδόν βίαιο, και με στόχο την σωτηρία, σημαίνει τον θάνατο και την ίδια στιγμή την ευκαιρία συνέχισης, αναγέννησης του είδους.
Κάπου ανάμεσα σε αυτές τις δυικές καταστάσεις συνειδητοποιούμε την αληθινή φύση των πραγμάτων. Ζώα και άνθρωποι φτιαγμένοι από τα ίδια δομικά υλικά ταξιδεύουν απροστάτευτοι προς την φθορά. Κινούνται διαφορετικά, έχοντας έτσι και αλλιώς μια σταθερή πορεία προς το αναπόφευκτο του χρόνου. Έρχονται όλο και πιο κοντά στο μηδέν. Επανέρχονται στην ύλη που τους δημιούργησε. Ας προχωρά έτσι ο κόσμος, εξάλλου ο μαύρος ρινόκερος έχει πεθάνει προ πολλού.
"Δεν έχει μνήμη η φύση, συγχώρησε τον εαυτό σου κι είσαι συγχωρημένος." Santayana, G.

(το κείμενο είναι αποτέλεσμα συνεργασίας της αγέλης καλλιτεχνών)

Παρασκευή, Ιανουάριος 09, 2015

Η αγιότητα είναι πειρασμός

Δελτίο Τύπου

Η συνάντηση Αγ. Αντωνίου του νεώτερου εκ Βεροίας με τον Αγ Αντώνιο τον Μέγα εξ Αλεξανδρείας. Η πόλη της Βέροιας τιμά τον πολιούχο της με μια έκθεση του Χάρη Κοντοσφύρη και την σύμπραξη τωνΑντώνη Παππά και Νίκου Μαραντίδη προπτυχιακών φοιτητών του ΤεεΤ


Δελτίο τύπου

Χάρης Κοντοσφύρης
Έκθεση Ζωγραφικής
«Η αγιότητα είναι πειρασμός»


Η συνάντηση Αγ. Αντωνίου του νεώτερου εκ Βεροίας με τον Αγ Αντώνιο τον Μέγα εξ Αλεξανδρείας
Σχεδιαστικές συνεργατικές προτάσεις του Αντώνη Παππά και τατουάζ σχέδια του Νίκου Μαραντίδη συμπεριλαμβάνονται στην έκθεση.
Γκαλερί Παπατζίκου, Βέροια
Διάρκεια έκθεσης από 16/1- 21/2 2015
Εγκαίνεια 16 Ιανουαρίου 2015 στις 20:00
Κείμενο Έκθεσης: Αβραμίδης Δημοσθένης
Σχεδιασμός Αφίσας: Βγόντζας Γιάννης
Τι ομολόγησε ο Άγιος Αντώνιος ο Μέγας στον Αγ Αντώνιο τον Νεώτερο; όταν συναντήθηκαν σε ένα όραμα του τελευταίου:
“Η αγιότητα είναι βιασύνη, η αγιοσύνη ξαπόσταμα”

Σαράντα έργα ζωγραφικής περιγράφουν επεισόδια μιας φανταστικής ασκητικής ζωής προσπαθώντας να αποδώσουν τα κίνητρα ζωής για την ιερότητα.
Ο Δημοσθένης Αβραμίδης ζωγράφος και επίκουρος καθηγητής Εκλησιαστικών τεχνών στην Σχολή Καλών Τεχνών της Φλώρινας του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας σημειώνει:
«(…) η τεράστια επιτυχία του εκκλησιαστικού γεγονότος έναντι της τραγικότητας της ανθρώπινης ιστορίας, είναι η παραγωγή αγίων. Αυτή η υπαρκτική δυνατότητα θα δικαιώνει την ύπαρξη της εκκλησίας στο διηνεκές, νομίζω, αποτελώντας ταυτόχρονα ελπίδα αναγέννησης για όλο το ανθρώπινο γένος (…)».
Για τον Χάρη Κοντοσφύρη αναφέρει (…) Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί η εικαστική του γλώσσα ως «νεορομαντική», υπό την έννοια ότι αυτό το «Άλλο» καταλαμβάνει με χειρονομιακό τρόπο ασύμμετρα όλη την έκταση των επιφανειών του και σε πολύ μικρή κλίμακα, έξυπνα τοποθετημένα, καταγράφει ένα μικροεπεισόδιο που εντείνει το θέμα του άλλοτε προς την έκσταση, άλλοτε προς το παράδοξο του πειρασμού, καθιστώντας το μέσω αυτής της κλίμακας υπαρκτό, (…).
(…)Οι προσπάθειες αυτές μοιάζουν με ψίθυρο μιας προσευχής, με αναζήτηση του ιερού σε κατάσταση γνόφου, ενός ομιχλώδους σκηνικού που καταγράφεται η αίσθηση με άμεσο τρόπο πλησιάζοντας αυτό το Άλλο. Ο ιερός πυρήνας αυτής της αναζήτησης καθιστά τα ζητήματα αυτά προσλήψιμα, ανεπιγνώστως τις περισσότερες φορές, από το καλλιτεχνικό ένστικτο. Κι αυτό ίσως διότι αποτελεί ανθρωπολογική σταθερά από το Ιερό να παράγεται όχι μόνο θρησκεία αλλά και τέχνη. Άλλωστε αυτό νομίζω πως ενδιαφέρει τον Χάρη Κοντοσφύρη: να μας καταστήσει θεατές μιας εμπειρίας αινιγματικής που συμβαίνει μπροστά στα μάτια μας, εδώ και τώρα, και για την οποία μόνο σε εικασίες για το τι ακριβώς συμβαίνει μπορούμε να προβούμε, αφήνοντας τα έργα του ανοικτά σε πολλαπλές αναγνώσεις. Αυτός όμως είναι ένας σημαντικός ρόλος που επιτελούν οι εικαστικές τέχνες (…)».

Σύντομα Βιογραφικά
Ο Χάρης Κοντοσφύρης γεννήθηκε στη Μυτιλήνη της Λέσβου το 1965. Ζει και εργάζεται στην Φλώρινα. Σπούδασε σκηνοθεσία στη Σχολή Χατζίκου στην Αθήνα (1984-1987) και στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (Α.Σ.Κ.Τ.) στην Αθήνα (1987-1993). Έχει συμμετάσχει στην 3η Μπιενάλε Νέων Καλλιτεχνών Μεσογειακών Χωρών στηΜπολώνια της Ιταλίας (1988), στο Ίδρυμα ΔΕΣΤΕ (1991), στην Configura2 στην Ερφούρτη της Γερμανίας (1995), στο Φεστιβάλ Δρόμου στο Ισμίτ της Τουρκίας (2001), με εγκαταστάσεις του στο Μοναστήρι Φυρογίων της Σίφνου από το 1999έωςτο 2001, στο Ίδρυμα Κυδωνιέως στην Άνδρο (2007) και στη Γκαλερί Λόλα Νικολάου στη Θεσσαλονίκη μαζί με τον Γιώργο Τσακίρη (2008). Το 2004 παρουσίασε το «Αθήνα-Πεκίνο» στην Αθήνα (σε συνεργασία με την Cheapart), στην 26η Μπιενάλε του Σάο Πάολο της Βραζιλίας (2004) με Εθνική Επίτροπο την Ειρήνη Σαβαννή και στη 2η Διεθνή Μπιενάλε του Πεκίνου (2005). Το 2007 παρουσίασε την ατομική έκθεση «AdornoinLove» στην GlobeGallery, Newcastle της Αγγλίας και διοργάνωσε στην Αθήνα από κοινού με τους εικαστικούς Ζωή Παππά και Chirstian Rupp την εικαστική έκθεση «Trauma Queen». Το 2009 συμμετείχε στην Μπιενάλε της Θεσσαλονίκης στην έκθεση «Πράξις: Προσωπικό=Πολιτικό» στην 2η σε επιμέλεια Θοδωρή Μάρκογλου και Αρετής Λεοπούλου. Το 2010 πραγματοποίησε την ατομική έκθεση «Δύση» στο Πολιτιστικό Κέντρο ‘Λεωνίδας Κανελλόπουλος’ στην Ελευσίνα σε επιμέλεια της ΛουϊζαςΚαραπιδάκη. Το 2014 παρουσίασε τρεις συνεργατικές ερευνητικές εκθέσεις πάνω στην θεματική του “Νέου Ερειπίου”.
Αθήνα – Θεσσαλονίκη- Πτολεμαΐδα.
Συνεργάζεται συστηματικά με η Γκαλερί Ζουμπουλάκη / Αθήνα, Γκαλερί Λόλα
Νικολάου / Θεσσαλονίκη, και περιοδικά με την Γκαλερί Τεχνοχώρος / Αθήνα,
Γκαλερί Παπατζίκου / Βέροια, 512 Gallery / Πτολεμαΐδα. Έχει πραγματοποιήσει 23 ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Το 2003 εξέδωσε το βιβλίο του Έσοπτρο και το 2010 το βιβλίο του Έσοπτρο+ από τις εκδόσεις Futura. Δίδαξε στο Τμήμα Πλαστικών Τεχνών του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων (2007-2010).
Από το 2010 είναι Επίκουρος καθηγητής στο Τμήμα Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας στη Φλώρινα.
Ο Δημοσθένης Αβραμίδης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1965. Σπούδασε ζωγραφική στην Α.Σ.Κ.Τ., παρακολούθησε τα Εργαστήρια Φορητής Εικόνας-Νωπογραφίας, Ψηφιδωτού και Σκηνογραφίας. Είναι απόφοιτος του Τμήματος Νομικής A.Π.Θ. και του Τμήματος Συντήρησης Αρχαιοτήτων & Έργων Τέχνης Τ.Ε.Ι. Αθηνών. Έργα του υπάρχουν στο Άγιον Όρος (τοιχογραφίες στους Ι.Ν. Γενεσίου Θεοτόκου, Παναγίας Τριχερούσης, Αγ. Νικολάου Πλανά Κελλίου Μαρουδά) στο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων (Ψηφιδωτά μεγάλης κλίμακας Ι.Μ. Αγ. Γερασίμου Ιορδανίτου) καθώς και σε ναούς και ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Από το 2007 διδάσκει Εκκλησιαστική Ζωγραφική και Ψηφιδωτό στο Τ.Ε.Ε.Τ.-Π.Δ.Μ. Eρευνητικά του ενδιαφέροντα αποτελούν η εικαστική γλώσσα του Ιερού διαπολιτισμικώς, η προφορική και γραπτή διδασκαλία των εικαστικών τεχνών, η τεχνολογία υλικών-κατασκευών.
Ο Νίκος Μαραντίδης γεννήθηκε στις 20 Απριλίου του 1992 στην Βέροια. Το 2004 βραβεύτηκε στον Παγκόσμιο Διαγωνισμό της 2ηςBiennale Παιδικής Ζωγραφικής . Το 2011 εισήχθη στην Σχολή Καλών Τεχνών της Φλώρινας όπου και φοιτά, με συντονιστή τον Χάρη Κοντοσφύρη και Θωμά Ζωγράφο. Έχει πάρει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις, δράσεις και εκδηλώσεις σε Φλώρινα, Βέροια, Πτολεμαϊδα και Θεσσαλονίκη. Από το 2013 ασχολείται και με την τέχνη του Τατουάζ.
«Ο Αντώνης Παππάς γεννήθηκε στην Αθήνα στις 11 Σεπτεμβρίου του 1984. Είναι απόφοιτος του τμήματος Πληροφορικής με Μεταπτυχιακό στην Διαχείριση Πληροφοριών του Πανεπιστημίου Strathclyde στη Γλασκώβη, Σκωτία. Το 2010 αποφάσισε να συνεχίσει τις σπουδές του στον τομέα των εικαστικών με αποτέλεσμα ένα χρόνο αργότερα να εισαχθεί στην Σχολή Καλών Τεχνών Φλώρινας όπου και εξακολουθεί να φοιτά μέχρι σήμερα με συντονιστή τον Χάρη Κοντοσφύρη και Θωμά Ζωγράφο. Ο κύριος τομέας ενασχόλησης του είναι η εικονογράφηση.»

Ευχαριστίες εκφράζονται προς τους Αρχιμανδρίτη Σωσίπατρο Πιτούλια, Σάββα Βουνοτρυπίδη, Θωμά Ζωγράφο, Θανάση Μπλιούμη, Μαρή Θεοφίλου και μεταφορές Κοζάνης Πούχιας για την αμέριστη Υποστήριξη

Πέμπτη, Ιανουάριος 08, 2015

Rhino: Last He(a)rd στη γκαλερί Λόλα Νικολάου

Δελτίο Τύπου


Rhino: Last He(a)rd

Γαβριήλ Φτελκόπουλος


Συμμετέχουν οι: Γεωργία Δαμιανού, Χάρης Κοντοσφύρης, Δήμητρα Μπαϊρακτάρη, Όλγα Μπογδάνου, Άννα-Μαρία Σαμαρά, Χρήστος Σκούρτης, Μάγδα Χριστοπούλου

Εγκαίνια Πέμπτη 15 Ιανουαρίου 2015, 19.00 – 22.00


Ιπτάμενοι ρινόκεροι εμφανίστηκαν τον Οκτώβριο του 2011 όταν φιλοζωική οργάνωση ανέλαβε την μετά-οικοσιτική ζωή τους. Έτσι μετά το κυνήγι και τα αιματηρά αθλήματα καθώς εξέλειπε ο ζωικός κίνδυνος, το παρελθόν και το μέλλον των σχέσεων μεταξύ ανθρώπων και ζώων οδηγήθηκαν σε εξανθρωπισμό. Ο άνθρωπος ενδιαφέρεται για την διάσωση τους. Με προβληματισμό το φαινόμενο των ιπτάμενων ρινόκερων, το οποίο αποτελεί την έκφραση της ανθρώπινης ασύμμετρης καταστροφικότητας και στρέφοντας το βλέμμα στην ηθική πλευρά των πράξεών μας, ο Γαβριήλ Φτελκόπουλος παρουσιάζει το έργο 499 Rhino.

Το συγκεκριμένο έργο, μιλώντας για το γεγονός της εσωτερικής μετανάστευσης του μαύρου ρινόκερου από την WWF, με σκοπό την προστασία του είδους από τους κυνηγούς του κέρας του, αναγάγει το επεισόδιο στη πραγματικότητα του υπερθεάματος και της υπεραξίας. Η κεντρική αφήγηση πλαισιώνεται από μια αγέλη καλλιτεχνών, η οποία μετουσιώνεται σε φωνές του αφανισθέντος είδους. Σε μια έκθεση της οποίας η συνολική μορφή αποτελεί μια συνεργατική εγκατάσταση, όπου θέτονται ερωτήματα, σχετικά με ζητήματα που ενυπάρχουν στα δίπολα, ζωή και θάνατος, καταστροφή και αναγέννηση, oι θεατές καλούνται να αφουγκραστούν τη κραυγή της αγέλης ως ένα τελευταίο άκουσμα.

Διάρκεια έως 7 Φεβρουαρίου 201515.01 – 07.02.2015
ΓΚΑΛΕΡΙ ΛΟΛΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ | Τσιμισκή 52, Θεσσαλονίκη
t. +30 2310 240416, e-mail: lnik@otenet.gr
Ώρες λειτουργίας: Τρ., Πε., Πα.: 12.00 – 20.00 / Τε., Σα.: 12.00 -15.00


Με την υποστήριξη και τον συντονισμό της ομάδας Μακρύ Όχημα.
---
Φωτό: Έργο Χάρης Κοντοσφύρης