> English Version ΚΕΙΜΕΝΑ  |  ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ  |  ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ
 
 
ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ ΑΡΧΕΙΟ ΝΕΩΝ
15 Greek artists at the 2nd Beijing International Art Biennale

Handcrafted by RADIAL
Σάββατο, Ιούνιος 14, 2014

Γακ-Αrt

Δελτίο Τύπου


Γενικά Αρχεία Κράτους η συμμετοχή του 3ργαστηρίου ΤΕΕΤ Σχολή καλών τεχνών Φλώρινας με τους Γιώργο Πανταζή και Χάρη Κοντοσφύρη μεταξύ άλλων. Επιμέλεια Καραπιδάκη Λουίζα

Το "διάγγελμα" είναι ένα εικαστικό σχόλιο των Γιώργου Πανταζή και Χάρη Κοντοσφύρη πάνω στην δυσκολία να διαχειριστεί το ίδιο το Δημόσιο την Ιδιωτική εθελούσια προσφορά. Το διάγγελμα του Μποδοσάκη να χορηγήσει την αποπεράτωση του κτιρίου των Γενικών Αρχείων του Κράτους κράτησε 22 Χρόνια.

Κάθε διάγγελμα προαναγγέλλει μια απόφαση , διαγγέλλω σημαίνει παρατείνω επ' αόριστον το τελεσίδικο. Οι δύο καλλιτέχνες με το εφήμερο έργο τους δηλώνουν αυτήν την αντίφαση. Στην ενυπάρχουσα προτομή του Μποδοσάκη από τον γλύπτη Θεόδωρο Βασιλείου. τον παριστάνει να διαγγέλλεται μια απόφαση του, τα χαρτιά της ομιλίας του πέφτουν από τα χέρια και σωριάζονται μπροστά στο μνημείο. Το έργο συμπληρώνεται από το έργο του Μιχάλη Κατζουράκη ο οποίος στο φόντο του έργου δημιουργεί ένα ευανάγνωστο αριθμολόγιο από το 1 έως το 9 και συμπληρώνεται πάνω στην εφήμερη εγκατάσταση με τους τοποτηρημένους αριθμούς 10 έως 22 δηλώνοντας τα εικοσιδύο χρόνια ανέγερσης του Κτιρίου των Γενικών Αρχείων του κράτους. Το γλυπτό είναι κατασκευασμένο από κράμα μπρούτζου με θολότητα χρυσού το οποίο δίνει στιβαρότητα στο πορτραίτο. Τα βαμμένα χρυσά χαρτιά τα οποία τοποθέτησαν οι καλλιτέχνες στην κολόνα που επιβάλλεται πίσω από την προτομή, διακοσμούν την βιομηχανική ιστορία του ευεργέτη. Το όνομα του Μποδοσάκη έχει συνδεθεί με τις αντιφάσεις της ανάπτυξης στην Ελλάδα και κρίθηκε από τους καλλιτέχνες αξιοσημείωτο το γεγονός ότι στα Γενικά Αρχεία του κράτους δεν έχουν διασωθεί τα τεκμήρια της αλληλογραφίας για την μακροχρόνια ανέγερση.
3ργαστήριο Ζωγραφικής

Στις 16 Ιουνίου, ώρα 8.00 μ.μ. τα Γενικά Αρχεία του Κράτους ανοίγουν τις πόρτες τους στο κοινό και πραγματοποιούν την εικαστική έκθεση Γακ-Αrt.
Η έκθεση πραγματοποιείται με την ευκαιρία του εορτασμού της Παγκόσμιας Ημέρας Αρχείων και των εκατό χρόνων από την ίδρυσή των Γενικών Αρχείων του Κράτους(1914-2014).
Τριάντα ένας καλλιτέχνες επισκέφτηκαν τα ΓΑΚ και εμπνεύστηκαν προκειμένου να δημιουργήσουν νέες εικαστικές γραφές ειδικά για την έκθεση.
Προικοσύμφωνα, ψηφίσματα, χάρτες, παλίμψηστα έγγραφα, γράμματα, βιομηχανικά αρχεία, πρόσωπα αρχειονόμων, ιστορικές φυσιογνωμίες, αρχειακοί φάκελοι, φωτογραφίες, προσωπικά αρχεία των καλλιτεχνών αποτέλεσαν το υλικό για τη δημιουργία των έργων που εκτίθενται στην έκθεση, που πραγματοποιείται στην Κεντρική Υπηρεσία των ΓΑΚ, εκεί όπου «φυλάσσεται ο μεγαλύτερος όγκος των δημοσίων αρχείων που εκτείνονται χρονικά από την περίοδο της Ελληνικής Επανάστασης και την ίδρυση του ελληνικού κράτους μέχρι σήμερα…».
Προικοσύμφωνα, ψηφίσματα, χάρτες, παλίμψηστα έγγραφα, γράμματα, βιομηχανικά αρχεία, φωτογραφίες: εκατό χρόνια από την ίδρυση των Γενικών Αρχείων του Κράτους, ο πλούτος τους γίνεται αφετηρία καλλιτεχνικής έμπνευσης για 31 γνωστούς Έλληνες εικαστικούς. Το αποτέλεσμα αυτής της «αναμέτρησης» θα μας περιμένει στην έκθεση «Γακ-αρτ» (από 16/6 ), μια ιδέα της επιμελήτριας Λουίζας Καραπιδάκη, στο χώρο της κεντρικής υπηρεσίας τους στο Ψυχικό. «Το στοίχημά μας ήταν να ζητηθεί από αυτούς που αναπαριστούν εξ επαγγέλματος να εμπνευστούν από το αρχείο, που οι δημιουργοί του δεν το προόριζαν για να αναπαρασταθεί, αλλά μόνο για να πει», σημειώνει ο πρόεδρος της Εφορείας των ΓΑΚ Νίκος Καραπιδάκης. «Οι καλλιτέχνες που δέχτηκαν την πρόταση να “γράψουν” για τα αρχεία βρήκαν τον τρόπο τους να εμπνευστούν από τη μορφή τους, τις εκφράσεις τους, καμιά φορά και από τις εικόνες που διασώζουν αναπάντεχα». Μεταξύ άλλων, θα παρουσιαστούν δημιουργίες των:

Χρήστος Γαρουφαλής
Μαρία Γιαννακάκη
Ειρήνη Γκόνου
Στέφανος Ζαννής
Εύη Καζάκου
Μάρκος Καμπάνης
Μιχάλης Κατζουράκης
Ανδρέας Κοντέλλης
Χάρης Κοντοσφύρης
Σπύρος Κρητικός
Ελένη Κρίκκη
Αλέκος Κυραρίνης
Αλέξης Κυριτσόπουλος
Αφροδίτη Λίτη
Τάσος Μαντζαβίνος
Καλλιρρόη Μαρούδα
Γιάννης Μετζικώφ
Χρήστος Μπάρλος
Θανάσης Μπερούτσος
Ευαγγελία Μπίζα
Κωνσταντίνος Ξενάκης
Λήδα Ξυδιά
Γιώργος Πανταζής
Μίλτος Παντελιάς
Διονύσιος Ρούσσος
Σωτήρης Σόρογκας
Παναγιώτης Τέτσης
Ελένη Τζάτζαλος
Μανόλης Χάρος
Γιώργος Χατζημιχάλης
Γιάννης Ψυχοπαίδης

---
Πληροφορίες: http://floroieikastikoi.blogspot.gr/2014/06/rt_15.html

Παρασκευή, Ιούνιος 13, 2014

Γακ-Αrt

Πρόσκληση


Γενικά Αρχεία του Κράτους

Εγκαίνια της έκθεσης: 16 Ιουνίου 2014
Ώρα: 20:00

Διάρκεια έκθεσης: 16 Ιουνίου - 16 Σεπτεμβρίου 2014
Ωράριο λειτουργίας: Δευτέρα - Παρασκευή: 9.00 - 15.00

Κυριακή, Φεβρουάριος 16, 2014

Xάρης Κοντοσφύρης: «Νέο Ερείπιο-Δρώντας στον Χαμένο χώρο»

συνέντευξη στα "Νέα της Τέχνης"


Xάρης Κοντοσφύρης: «Νέο Ερείπιο-Δρώντας στον Χαμένο χώρο»
ΤΡΙΤΗ, 11 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2014 ¶ρτεμις Καρδουλάκη

Το ερείπιο είναι ένας παραμελημένος τόπος με αφανή την ανθρώπινη παρουσία μας λέει ο Χάρης Κοντοσφύρης, που έχει συνδημιουργήσει μία εγκατάσταση μαζί με μια ομάδα εικαστικών στην γκαλερί Ζουμπουλάκη (διάρκεια έκθεσης 20/2-15/3). Εξετάζοντας τον χώρο και τον χρόνο ο Κοντοσφύρης δίνει μία ιστορική διάσταση με πολιτικές και φιλοσοφικές προεκτάσεις για τα σύγχρονα ερείπια και τον χαμένο χώρο.
Συνέντευξη:¶ρτεμις Καρδουλάκη

-Ποια είναι η σημασία της έκθεσης στην γκαλερί Ζουμπουλάκη σε σχέση με τη σύγχρονη πραγματικότητα;
Τον Νοέμβριο εξερευνήσαμε τον χαμένο χώρο στην γκαλερί Λόλα Νικολάου και αφού μάθαμε αρκετά από αυτόν τον χαμένο χώρο, στην γκαλερί της Δάφνης Ζουμπουλάκη θα δράσουμε στον «εξερευνηθέντα» χώρο.
Ο εικοστός αιώνας, ήταν ο αιώνας της ταχύτητας και του ακριβούς διανυσματικού χρόνου. Ο αφηρημένος χρόνος γίνεται συγκεκριμένος και παύει να είναι το επίκεντρο του ενδιαφέροντος μας. Ο χρόνος κατέληξε να είναι ένα εργαλείο της εξουσίας. Ο χρόνος χρησιμοποιείται συχνά ως μέσο χειραγώγησης της καθημερινότητας. Ο χώρος έπαψε να έχει το ενδιαφέρον που είχε κάποτε. Ο χώρος έπαψε να έχει έκταση, επιφάνεια, καθώς επίσης και το δικαίωμα να καταλαμβάνει έναν συγκεκριμένο όγκο. Αναφερόμαστε στη διάσταση, στο εμβαδόν και στον όγκο. Η σημερινή συνθήκη του χώρου είναι κάθετη, π.χ. η διαρρύθμιση και ο τρόπος οικοδόμησης μιας πολυκατοικίας. Στα τελευταία εξήντα χρόνια, ο χώρος υπήρξε το μόνο τεκμήριο του χωροχρόνου.
Με την έκθεση αυτή, επαναδιαπραγματεύομαι τον βηματισμό μας τη στιγμή που σταματάμε για να ακούσουμε κάτι, καθώς και τη στιγμή που ξεκινάμε για να πλησιάσουμε κάτι και να το παρατηρήσουμε. Ο χώρος στην πραγματικότητα δεν έχει περπατηθεί όσο του αξίζει. Όλοι προσπαθούν να περπατήσουν στις πόλεις, να προσαρμόσουν τον δημόσιο βηματισμό τους στον βηματισμό που παρατηρείται στις πορείες των συλλαλητηρίων, σε αντίθεση με τον στρατιωτικό βηματισμό που γέμιζε τις πόλεις με παρελάσεις μέχρι και τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι άνθρωποι περπατούν για να καλύψουν τον χώρο που έχασαν. Οι ηττημένες λαϊκές μάζες πρέπει να περπατήσουν για να καλύψουν το χαμένο έδαφος ή να κρυφτούν στα εναπομείναντα ερείπια και έτσι να ανακαλύψουν την κάλυψη του εδάφους από τα φυτά. Στα ερείπια συνειδητοποιείς πόσο λάθος είναι η επινόηση της ιδιοκτησίας, γιατί το ερείπιο μοιάζει να είναι δημόσιο θέαμα. Η έκθεση προσπαθεί να σε πείσει ότι εσύ ανήκεις στο «χώρο» και όχι αυτός σε ΅σένα. Η εξερεύνηση του χαμένου χώρου, του χαμένου εδάφους, έχει να κάνει και με το κάλεσμα της επιστροφής στα πατρογονικά εδάφη μετά από τόσα χρόνια ξενιτιάς, η οποία ήταν μια άκυρη και άστοχη εδαφική διείσδυση.

-Πώς κατέληξες στη συνεργασία με τους συγκεκριμένους καλλιτέχνες; Το έργο στην γκαλερί είναι δικό σου ή της συγκεκριμένης ομάδας; ΑπΆ όσα γνωρίζω έχεις ξανασυνεργαστεί για την παραγωγή εικαστικού έργου. Είναι μία διαδικασία που σε εκφράζει;
Η έκθεση ολοκληρώθηκε με την συμμετοχή των γλυπτών Μανόλη Ρωμαντζή, Χρήστου Τσώτσου και των εικαστικών Νικόλα Καρναμπατίδη- ηχητική εγκατάσταση, Αργύρη Ρήμου-Αρχιτεκτονικά πρότυπα, Γιώργου Πανταζή- Ζωγραφική σύμπραξη. Φωτογραφικό σχόλιο πρόσκλησης Σοφίας Αντωνακάκη.
Το «Νέο Ερείπιο» είναι μια εικαστική εγκατάσταση, που προτείνει τους εναπομείναντες χώρους ως μια αισιόδοξη ανασύνταξη του παραμελημένου ανθρώπινου χώρου. Τετρακόσια πουλιά εύλαλα γεμίζουν τον χώρο, ενθαρρύνουν τη συνάθροιση, τη συναγωγή και αποτελούν κάλεσμα για περισσότερη συνεργασία. Δεν μπορούμε να απευθύνουμε στους άλλους κάλεσμα για συνεργασία χωρίς εμείς να δίνουμε το καλό παράδειγμα. Έτσι για την υλοποίηση της εγκατάστασης, μαζί με πέντε καλλιτέχνες, τη συνδιαμορφώνουμε παραδειγματικά.
Ο Μανόλης Ρωμαντζής, με τα εξαίρετα μικρο-γλυπτά του ανασκάπτει στο φως του παρόντος, ειδώλια καθημερινών ανθρώπων, μικρά αναθήματα ελληνικής άνθρωπο-φυσιογνωμίας, ανθρώπων που έζησαν στον γεωγραφικό χώρο της ηπειρώτικης γης, την οποία καταβρέχουν οι θάλασσες της ανατολικής Μεσογείου.
Ένας από αυτούς, ο Νίκος Καρούζος, ο Έλληνας ποιητής που παρίσταται στην εγκατάσταση, συμπράττει στην εξέγερση μιας πρόωρης και ελπιδοφόρας άνοιξης, παραμυθιασμένης για μια δικαιότερη ζωή των εκμηδενισμένων, που αναδεικνύεται στη φυσιογνωμική γλυπτική παρέμβαση του Χρήστου Τσώτσου.
Ο εικαστικός Αργύρης Ρήμος, μέσα από τοπία της ελληνικής αρχιτεκτονικής, αναγεννά αρχιτεκτονικά πρότυπα και ανασυστήνει τόπους εξορίας.
Ήχοι από ακουστικές αναμνήσεις και εικόνες, παρεισφρέουν σε όλον το χώρο και βοηθούν τον θεατή να απολαύσει επάλληλες διαδρομές του παρελθόντος, ακολουθώντας την ηχητική εγκατάσταση του εικαστικού Νικόλα Καρναμπατίδη.
Εκεί που οι εικόνες-αναμνήσεις τελειώνουν, αρχίζει η αίσθηση ότι το ερείπιο είναι η τελευταία αντίσταση στην ικανότητα της ύλης να ανακυκλώνει τα πάντα σε οργανικότητες. Στη ζωγραφική σύμπραξη του Χάρη Κοντοσφύρη με τον Γιώργο Πανταζή, μπονσάι νανικής υποστάσης ζουν ως παιδιά σε γλάστρες. Στην έκθεση αναδύονται και πλημμυρίζουν τον χώρο πουλιά, σκυλιά ως εναπομείναντες φύλακες εγκαταλελειμμένων σπιτιών, ο Νίκος Καρούζος συγκλονισμένος προσπαθεί να σταθεί όρθιος, ένα νησί αυτοεξόριστων που ανασκευάζουν εγκαταλελειμμένα αρχιτεκτονικά πρότυπα σύγχρονης ελληνικής αρχιτεκτονικής σε μια Νεα -Μακρόνησο, οι κυρίες που καθάριζαν τούβλα ερειπίων στην κατεστραμμένη πολεμική Γερμανία. Όλα αυτά αποτελούν το σύνολο μιας εικαστικής εμπειρίας και αληθινής συνεργατικότητας. Παίζω λίγο το ρόλο του σκηνοθέτη αλλά χωρίς παρεμβάσεις, ώστε να προκύψει ένα συν-έργο γεμάτο συν-αίσθημα και ποιητική διάθεση: γεμάτος μόχθο κι όμως ποιητικά, ο άνθρωπος κατοικεί τούτη τη γη (στίχος του Holderlin).

-Στην γκαλερί της Λόλας Νικολάου στη Θεσσαλονίκη παρουσίασες μία έκθεση με τον τίτλο «Ερείπιο-Εξερευνώντας τον χαμένο χώρο». Τώρα μιλάς για Νέο Ερείπιο και το εξερευνώντας έχει γίνει δρώντας. Ανάλυσε τι σε οδήγησε σΆ αυτές τις αλλαγές. Περιέγραψε μου μορφολογικά το έργο:
Στην εικαστική μου εγκατάσταση, χρησιμοποιώ 600 ωδικά πουλιά. Ήθελα να φτιάξω μια ωδή στην αναξιοπρέπεια. Αναρωτιέμαι τι επακολουθεί την κατάρρευση ενός ερειπίου και πού καταλήγει ο φαύλος κύκλος της δημιουργίας μιας κατοικίας. Στα Ερείπια, βλέπεις και αγγίζεις το περιεχόμενο της ιστορίας. Συλλαμβάνεις τη μεταφυσική αλήθεια του ιστορικού χρόνου και τον ζεις με αισθητηριακό και φυσικό τρόπο. Οι εξόριστοι στη Μακρόνησο έπρεπε να δημιουργούν Παρθενώνες αντίγραφα αρχαίων ναών, σαν αυτόν, απέναντι από το ναό του Ποσειδώνα στο Σούνιο.
Ο Χαμένος χώρος αυτοπροσδιορίζεται ως χαμένος, ως κάτι που χάθηκε, ως απολεσθείς, ένας χαμένος τόπος, ένας ξεριζωμένος τόπος, ένα τοπίο χωρίς ανθρώπινη παρουσία.
Είναι ένας νεκρός χώρος που μπορεί να είναι και ένας τόπος νεκρών. Ο Μεξικανός συγγραφέας Χουάν Ρούλφο υποστηρίζει ότι οι νεκροί δεν έχουν χώρο και χρόνο. Δεν κινούνται ούτε μέσα στο χρόνο, ούτε μέσα στο χώρο. Αν αυτό γίνει και βρεθείς σε ένα χαμένο χώρο, που θεωρείται ανώνυμης ιδιοκτησίας και μπορεί νΆ ανήκει στον οποιονδήποτε, τότε ενσωματώνεις τον χαμένο χώρο στην κρυφή προσωπική σου ιστορία και εξευγενίζεις τη διεκδίκηση με αναγωγές σε γενεαλογικούς δεσμούς. Ο Χαμένος Χώρος είναι ένας χώρος ελεύθερος προς χρήση, τέτοιοι χώροι που φιλοξενούν τα ερείπια μοιάζουν με μικρογραφίες τόπων.
Νέα Ερείπια: είναι ερειπωμένοι χώροι του πρόσφατου παρελθόντος. Το Νέο Ερείπιο αποτελεί ένα εικαστικό έργο που ανοίγει μια συζήτηση για το πρόβλημα του τρόπου με τον οποίο ένας χώρος γίνεται ακατοίκητος ως αποτέλεσμα αδιαφορίας ή απροσεξίας για τη σημασία που δεν πρόλαβε να αποκτήσει μια κατοικία μέσα στην εποχή της. Το «Ερείπιο», η έκθεση της Θεσσαλονίκης στην Γκαλερί της Λόλας Νικολάου, με το ουτοπικό αντίκτυπο του χώρου, όφειλε να αποξενώσει και να αποστασιοποιήσει το κοινό. Όμως δεν το κατάφερε γιατί μετατράπηκε σε ελκυστική συμβολική εκδοχή του αυτισμού που προκαλεί ο καταναλωτισμός. Μετατράπηκε σε καρτ-ποστάλ της καταρρέουσας υπόσχεσης για τη δανειοληπτούσα ευημερία πολλών, να αποκτήσουν στέγη που θα εγκαταλείψουν χρεωμένη, απλήρωτη και ανεκπλήρωτη.
Το «Ερείπιο», είναι μια εικαστική εγκατάσταση που προτείνει τον ερειπιώνα χώρο ως μια ανασύνταξη του παραμελημένου ανθρώπινου χώρου, του τρόπου που συνδιαμορφώνονται οι κοινωνίες για την οργάνωση των σχέσεων με το άλλο και το ίδιο. Οποιαδήποτε κοινωνική μορφή είναι επίσης χωρική μορφή, που αναπτυγμένη σε ενότητες ενός ορισμένου κοινωνικού υλικού, αναπτύσσεται εκεί που ο χώρος γίνεται φορέας του άλλου.
Ως δράστες, προτείνονται εκατοντάδες πουλιά με τις εύηχες φωνές τους να εισχωρούν και να οργανώνουν μια πραγματολογική αφήγηση για τον ανοχύρωτο ρηγματώδη χώρο της ιστορίας των εξεγέρσεων, των συλλαλητηρίων και της συνάθροισης ανθρώπων ακόμα και της πρωτογενούς κοινωνικής οντότητας, που είναι η οικογένεια.
Οι θεατές βηματίζουν μέσα σε ένα ερείπιο στον προθάλαμο της γκαλερί Ζουμπουλάκη, συναντώντας ένα μεταλλικό πλέγμα που τους προκαλεί αμηχανία. Πολλά πουλιά στέκονται στα ρομβοειδή κενά αμέριμνα και την ίδια στιγμή προσκρούει στο πλέγμα μια ανήσυχη μορφή. Πρόκειται για τον ποιητή Νίκο Καρούζο που συγκλονισμένος κλυδωνίζεται προσπαθώντας να κρατήσει την «ηρεμία των δευτερολέπτων». Ένα κοπάδι σκύλων ακούει τους ήχους των πουλιών. Ο χώρος είναι γεμάτος ακατάστατα κλαδιά που έχουν εισχωρήσει στον χώρο και ανασυστήνουν το νέο ερείπιο, την ανάμνηση ολοκλήρου του χώρου, των διαστάσεων αυτού του κόσμου, κυρίως σε μορφολογικές, λειτουργικές, συμβαντολογικές, εδαφικές, χωρικές αλληλεπιδράσεις που κάνουν ορατό το αόρατο.
Ο πρωταρχικός χώρος έχει διαπεραστεί από το ερείπιο και αυτό το χρονικό ξεφλούδισμα σε βοηθάει να αντιληφθείς τις ενδιάμεσες χωρικότητες ως κατώφλια ανάμεσα σε χώρους που εσωκλείουν και σε χώρους που αποκλείουν. Ο αποκλεισμός και η υπερέκθεση των ερειπίων διαμορφώνουν μια γεωγραφία που το εγώ αισθάνεται αμήχανο και μη αναπαραστάσιμο. Το ερείπιο προμηνύει την κατακρήμνιση του εγώ. Η αναπαράσταση του εγώ από το εγώ, ρυθμίζεται από την αναπαράσταση του εγώ από τους άλλους, πολύ περισσότερο όταν ο άλλος είναι μάρτυρας της κατεδάφισης. Στον χώρο απλώνεται μια μακρόστενη νήσος που θυμίζει τη Μακρόνησο. Πάνω της ανοικοδομήθηκαν δύο κτίρια των αρχιτεκτόνων Πικιώνη και Κωνσταντινίδη από αυτοεξόριστους που ενστερνίζονται την απολεσθείσα νέα ελληνική αρχιτεκτονική. Αναλογιστείτε ότι ακόμα και το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης ανοικοδομείται στα ερείπια του κτιρίου Φιξ του αρχιτέκτονα Τάκη Ζενέτου. Γυναίκες που τρίβουν τούβλα, παιδιά που κουβαλάνε τούβλα, μπονσάι, φυτά των οποίων οι ρίζες έχουν κακοποιηθεί για να κατοικήσουν βολικά μια μικρή γλάστρα, θα είναι τα ζωγραφικά έργα που θα απεικονίζουν τα προαναφερθέντα. Η ανάγκη να κατοικήσεις με ασφάλεια εγγυημένη μια τεχνητή σπήλια που είναι η σύγχρονη κατοικία έσπειρε την ''απέλπιδα" κρίση που ζούμε.
-Έχει το τσιμέντο ως υλικό κάποια θέση σΆ αυτό το έργο, μιας και πάντα το χρησιμοποιείς στη γλυπτική σου δουλειά;
Η συνεπαρμένη προσοχή μου στο τσιμέντο αποτελεί απλά την υλική μου συνείδηση. Υλική συνείδηση είναι η συναίσθηση που έχουμε για τα πράγματα ανεξάρτητη από τα ίδια τα πράγματα. Το τσιμέντο είναι μια αρχέγονη ανακάλυψη να κατασκευάζεις τεχνητούς λίθους. Σκεφτείτε τους κρεμαστούς κήπους της Βαβυλώνας. Χωρίς εκείνες τις πρότυπες κατασκευές τσιμέντου δεν θα είχαν γίνει, όπως το Κολοσσαίο και αλλά πολλά. Χρησιμοποιώ το τσιμέντο θέλοντας να διατυπώσω μια απλή πρόταση γιΆ αυτή την εμπλεκόμενη υλική συνείδηση: ενδιαφερόμαστε πολύ για τα πράγματα που μπορούμε να μεταμορφώσουμε, μετασχηματίσουμε σε παρουσία, σε υποστασιακή πραγματικότητα. Αυτό το καταφέρνω με το τσιμέντο που είναι ένα υλικό πανάρχαιο – σύγχρονο και προκατειλημμένο για την ασχήμια του από την ανάρμοστη χρήση του. Μια ιδιότητα του τσιμέντου, η σταθερή του ικανότητα να εμπλέκει, να παγιδεύει μέσα του άλλα υλικά, είναι μια από τις χρήσεις που ερευνώ, όπως και την υλοποίηση κατασκευών με πορώδεις μεμβράνες, τις τσιμεντογραφίες ή τις τσιμεντοτυπίες του 2012, με σταθερή την υποστήριξη της Δήμητρας Σιατερλή. Τέλος πάντων, το τσιμέντο το έχω χρησιμοποιήσει σαν μελάνι για τη ροή του, σαν Αρχιτεκτονικό ακρωτηριασμό για την ευθραστότητά του, σαν πολεοδομικό μηχανισμό, σαν ζωντανή άκρη σε μορφές που εμψυχώνονται. Είναι ένα υλικό που απευθύνεται στην αλήθεια, η οποία πραγματικά εμψυχώνει τα αντικείμενα. Ο γύψος δεν τα καταφέρνει σε αυτό, για αυτό σας υπόσχομαι υπέροχες κατακρύψεις στα λασπώδη σπλάχνα του τσιμέντου. Η εντοίχιση που προκαλεί το τσιμέντο βοηθά πολύ στην ανάπτυξη όλων των πτυχών του έργου Νέο Ερείπιο. Το τσιμέντο βοηθά τον θεατή να σκεφτεί την αποτελεσματικότητα της κατοικίας που γίνεται σταθερά ερείπιο, αναδεικνύει τις αντιφάσεις μιας τεχνητής φύσης.


Νέα της τέχνης


Σάββατο, Φεβρουάριος 15, 2014

Νέο Ερείπιο - Δρώντας στον Χαμένο Χώρο

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ


Εγκαίνια Πέμπτη 20 Φεβρουαρίου 2014, 20.00
Γκαλερί Ζουμπουλάκη, Πλ. Κολωνακίου 20

Η Γκαλερί Ζουμπουλάκη παρουσιάζει από 20 Φεβρουαρίου έως 15 Μαρτίου 2014 την εικαστική εγκατάσταση του Χάρη Κοντοσφύρη, Νέο Ερείπιο - Δρώντας στον Χαμένο Χώρο.
Με την συμμετοχή των γλυπτών Μανόλη Ρωμαντζή, Χρήστου Τσώτσου και των εικαστικών Νικόλα Καρναμπατίδη - ηχητική εγκατάσταση, Αργύρη Ρήμου - αρχιτεκτονικά πρότυπα, Γιώργου Πανταζή - Ζωγραφική σύμπραξη. Φωτογραφικό σχόλιο πρόσκλησης Σοφίας Αντωνακάκη.


Το «Νέο Ερείπιο» είναι μια εικαστική εγκατάσταση, που προτείνει τους εναπομείναντες χώρους ως μια αισιόδοξη ανασύνταξη του παραμελημένου ανθρώπινου χώρου. Τετρακόσια πουλιά εύλαλα γεμίζουν το χώρο, ενθαρρύνουν τη συνάθροιση, τη συναγωγή και αποτελούν κάλεσμα για περισσότερη συνεργασία.
Την υλοποίηση της εγκατάστασης, τέσσερις καλλιτέχνες μαζί με τον Χάρη Κοντοσφύρη, την συνδιαμορφώνουν παραδειγματικά.
Ο Μανόλης Ρωμανζής. με τα εξαίρετα μικρο-γλυπτά του ανασκάπτει στο φως του παρόντος, ειδώλια καθημερινών ανθρώπων, μικρά αναθήματα ελληνικής άνθρωπο-φυσιογνωμίας, ανθρώπων που έζησαν στο γεωγραφικό χώρο της ηπειρώτικης γης, την οποία καταβρέχουν οι θάλασσες της ανατολικής Μεσογείου.
Ένας από αυτούς, ο Νίκος Καρούζος, ο έλληνας ποιητής που παριστάται στην εγκατάσταση, συμπράττει στην εξέγερση μιας πρόωρης και ελπιδοφόρας άνοιξης, παραμυθιασμένης για μια δικαιότερη ζωή των εκμηδενισμένων, που αναδεικνύεται στη φυσιογνωμική γλυπτική παρέμβαση του Χρήστου Τσώτσου.
Ο εικαστικός Αργύρης Ρήμος, μέσα από τοπία της ελληνικής αρχιτεκτονικής, αναγεννά αρχιτεκτονικά πρότυπα και αναστήνει τόπους εξορίας.
Ήχοι από ακουστικές αναμνήσεις και εικόνες, παρεισφρέουν σε όλο το χώρο και βοηθούν το θεατή να απολαύσει επάλληλες διαδρομές του παρελθόντος, ακολουθώντας την ηχητική εγκατάσταση του εικαστικού Νικόλα Καρναμπατίδη.

Εκεί που οι εικόνες-αναμνήσεις τελειώνουν, αρχίζει η αίσθηση ότι το ερείπιο είναι η τελευταία αντίσταση στην ικανότητα της ύλης να ανακυκλώνει τα πάντα σε οργανικότητες. Στη ζωγραφική σύμπραξη του Χάρη Κοντοσφύρη με τον Γιώργο Πανταζή, αναδύονται και πλημμυρίζουν το χώρο: πουλιά, ελεύθερα σκυλιά, ο ποιητής Νίκος Καρούζος, ένα νησί αυτοεξόριστων που ανασκευάζουν εγκαταλειμμένα αρχιτεκτονικά πρότυπα σύγχρονης ελληνικής αρχιτεκτονικής, οι κυρίες των ερειπίων στην καταστραμμένη πολεμική Γερμανία, το ερειπωμένο περιστύλιο της εισόδου. Όλα αυτά αποτελούν το σύνολο μιας εικαστικής εμπειρίας: Γεμάτος μόχθο κι όμως ποιητικά, ο άνθρωπος κατοικεί τούτη τη γη (στίχος του Holderlin).



Διάρκεια έκθεσης: 20 Φεβρουαρίου έως 15 Μαρτίου 2014
Γκαλερί Ζουμπουλάκη, Πλ. Κολωνακίου 20
Ώρες λειτουργίας: Τρ., Πέ. & Παρ. 11.00 -15.00 και 17.00–20.00, Τετ. και Σάβ. 11.00-15.00
Κυριακή & Δευτέρα κλειστά

ΥΠΟΣΤΗΡΙΚΤΗΣ: ΤΙΤΑΝ
ΧΟΡΗΓΟΣ ΕΓΚΑΙΝΙΩΝ: Τη βραδιά θα συνοδεύσει το κρασί Λευκός Κύκνος, από την Ελληνικά Κελλάρια Οίνων. www.greek-wine-cellars.com
ΧΟΡΗΓΟΙ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ: culturenow.gr - www.e-poema.gr
ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ ΤΩΝ:
● Φλώρων Εικαστικών (3ο Εικαστικό Εργαστήριο ΣΚΤΦ)
● Τριανταφυλλιά Φλώρινας (Ωδικά Πτηνά)



Παρασκευή, Νοέμβριος 22, 2013

Ερείπιο - Εξερευνώντας τον Χαμένο Χώρο

Στήνοντας την έκθεση στην Λόλα Νικολάου 2

Παρασκευή, Νοέμβριος 22, 2013
Ερείπιο - Εξερευνώντας τον Χαμένο Χώρο
Στήνοντας την έκθεση στην Λόλα Νικολάου 2


Η έκθεση στήθηκε με την συνεργασία των Λόλα Νικολάου, Χάρη Κοντοσφύρη, Μανόλη Ρωμαντζή, Νικόλα Καραναμπατίδη, Κώστα Τσακίρη, Αλέξανδρου Γεωργακόπουλου, Κατερίνας Καρούζου, ¶ννας Μαρίας Σαμαρά, Όλγας Μπογδάνου, Μάγδας Χριστοπούλου, Γεωργίας Δαμνιανού, Γαβριήλ Φτελκόπουλου και Γιώργου Ντάλλη.

Video Γιώργου Ντάλλη
Υψηλή Ανάλυση εδώ

ΓΚΑΛΕΡΙ ΛΟΛΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ | Τσιμισκή 52, Θεσσαλονίκη
t. +30 2310 240416, e-mail: lnik@otenet.gr



Δελτίο τύπου


Χάρη Κοντοσφύρη
Ερείπιο - Εξερευνώντας τον Χαμένο Χώρο
με την συμμετοχή των Μανόλη Ρωμαντζή και Νικόλα Καρναμπατίδη.
26.11 – 28.12.2013

Εγκαίνια Τρίτη 26 Νοεμβρίου 2013, 19.00 – 23.00

Η εικαστική εγκατάσταση του Χάρη Κοντοσφύρη, με τετρακόσια ωδικά πουλιά και εικοσιοκτώ γλυπτικές συνθέσεις του Μανόλη Ρωμαντζή, θα παρουσιαστεί στη γκαλερί Λόλα Νικολάου, στη Θεσσαλονίκη στις 26 Νοεμβρίου 2013.
Επιμέλεια ηχητικής εγκατάστασης: Νικόλας Καρναμπατίδης.

Η αισθητική δεν αναπτύσσεται στο κενό. Τα πράγματα φανερώνονται στο διάκενο που καλύπτει ένα ερείπιο. Ένα ερείπιο αποτελεί σύμβολο αναξιότητας μιας μισοξεχασμένης εποχής. Όταν είσαι στο παρόν και το ζεις, ερωτήματα για το τι συνέβη στην ιστορία, πότε και γιατί μπορεί να υπάρχει τόση νοσηρότητα γύρω από τους σύγχρονους οικονομικούς και πολιτικούς πολέμους, απαντώνται με ολοφάνερα παραδείγματα επικοινωνίας και τέχνης που λειτουργούν ως εργαλεία υπολογισμού της μνήμης.
Η ιστορική μνήμη σκαλίζεται για να κατανοηθεί το ανακόλουθο παρόν. Η συγκινησιακή υφή του παρελθόντος στη δύσκολη εκταφή παλαιότερων γεγονότων, στο απαισιόδοξο συγκυριακό παρόν, προτείνεται ως μια ιστορία φόβου, ανησυχίας και αμφιβολίας.
Τετρακόσια ωδικά πουλιά εύλαλα, αποπροσανατολίζουν την επιθυμία για μια καινούργια ζωή. Tα εικοσιοκτώ εξαίρετα γλυπτά του Ρωμαντζή ανασκάπτουν στο φως του παρόντος, ειδώλια παριών, μικρά αναθήματα ελληνικής άνθρωπο-φυσιογνωμίας, στις ρωγμές της ερειπιώδους ιστορίας της ζωής ταραγμένων ανθρώπων που έζησαν στο γεωγραφικό χώρο της ηπειρώτικης γης, την οποία καταβρέχουν οι θάλασσες της ανατολικής Μεσογείου.
Για ποιο λόγο οι: Κοντοσφύρης, Ρωμαντζής και Καρναμπατίδης, να στήσουν μια διανοητική εικαστική αναπαράσταση για την ελλειπτικότητα του Όλου;
Σε μια κοινωνία αδιάκοπης μαζικής ψυχαγωγίας, ο διανοούμενος έχει αντικατασταθεί από τον διάσημο μιντιακό καλλιτέχνη. Η επιδίωξη της λογικής και της κοινωνικής αλλαγής, έχει παρατηθεί στις αυτόματες ενέργειες ενός κόσμου, καθαρά ορθολογικών ατόμων που υποτίθεται μεγιστοποιούν τα οφέλη τους μέσω μιας αγοράς που λειτουργεί ορθολογικά και τείνει φυσικά, όταν δεν επηρεάζεται από εξωτερικές παρεμβάσεις, προς μια μόνιμη ισορροπία υπνωτιστική. Δεν έχουμε δει ακόμη τα αποτελέσματα της πλανητικά θορυβώδους αυτοέκφρασης μέσω Facebook και των εξισωτικών ιδεωδών του διαδικτύου…
…Γι αυτό, τόσα εμπόδια, τόσα απροκάλυπτα τιτιβίσματα, τόση πύκνωση στην ανάπτυξη της εικαστικής εγκατάστασης. Όλα τα έργα σε ενοχλούν. Πρέπει να τα ανακαλύψεις μέσα σε ένα δάσος Αναμνήσεων, Φωνών και Ρωγμών. Πρέπει να νοιώσεις τον μέχρι τότε άδικο καταμερισμό ιδιοκτησίας εξ αίματος και εδάφους του Χώρου.
Εξερευνώντας το χαμένο και εγκαταλελειμμένο Χώρο, ανακαλύπτεις ότι η Ζωή έχει εξαιρέσει. Περιοχές που έχουν χαθεί για πάντα, σαν να κοιτάς πίσω σου και να μη βλέπεις τίποτα, και πολύ μεγάλες διάρκειες χρόνου, χαμένες από παντού.
Μια συνεχής απώλεια της πραγματικότητας. Μια συνεχής απώλεια του τώρα σε ποτέ.
Αυτά ομολογεί και ο Δημήτρης Δημητριάδης, για την ανεπίστρεπτη διάρκεια του χώρου που μετατρέπεται σε τάφο ενός ανθρώπου, που είναι ¶νθρωπος αν δεν έχει άμεση δράση στο πρίν.
Οι καλλιτέχνες, στην εικαστική εγκατάσταση «Ερείπιο» καταργούν τα διαχωριστικά του Όλου και συνδέουν σε ενότητα, το μέρος/ερείπιο, σύμφωνα με όλες τις τροπικότητες που συντελούν στη συνειδητοποίηση του εαυτού μας.
Ερείπιο είναι η ανεπάρκεια του εαυτού μας…

Ώρες λειτουργίας: Τρ., Πε., Πα.: 12.00 – 20.00 / Τε., Σα.: 12.00 -15.00